Na zawsze Warszawa

Grodzisko w Sopocie

2012-01-31T00:01:00.003+01:00

A oto obiecany parę dni temu staroć, który jest nowością. Bo w ogóle to tak. W tym miejscu kiedyś tam, dawno, wieku temu, było grodzisko. Potem je zasypano, zapomniano o nim i dopiero w XX wieku zostały odkryte jego resztki. Na przełomie XX i XXI wieku zrekonstruowano – mniej więcej – osadę na wzgórzu w Sopocie a gdy byłem tam półtora roku temu, bardzo sympatyczna pani – dyrektor całego tego miejsca (które jest oddziałem Muzeum Archeologicznego w Gdańsku) – zapowiedziała, że wkrótce rozpocznie się u stóp wzgórza budowa pawilonu muzealnego, którego zadaniem będzie przybliżenie archeologii terenów trójmiejskich (i nie tylko) turystom a także lokalnej młodzieży szkolnej, co by wiedziała, skąd się wywodzi.

No i pawilon ów już stoi i – co więcej – działa. Mieszczą się w nim dwie wystawy, jedna stała (funeralne tradycje nowożytnego Gdańska) i jedna czasowa; być może z czasem będzie ich więcej. Za pawilonem stworzono zbiornik wodny, który zapewne lepiej – jak i całą okolica - prezentuje się w słońcu i w porze zielonej, ale i tak jest w porządku, mimo absolutnego braku związku z architekturą sopocką. Po wystawie oprowadzała mnie bardzo miła i kompetentna pani, od której dowiedziałem się wielu rzeczy na temat monet (czasowa wystawa im właśnie była poświęcona). A potem wlazłem do grodziska, które wprawdzie już widziałem, ale skoro kupiłem bilet, to się należy. A tak na poważnie, polecam to miejsce tym, którzy chcą nieco uciec od krupówkopodobnego Monciaka i zaliczyć „Sopot nieznany”. Grodzisko to pięć minut spacerkiem od hotelu „Grand”, czyli bliziutko centrum miasta.

Rzeczy, wydobyte z grobów Urocza ekspozycja, czyż nie?

Sopockie o-z-dupki

2012-01-30T00:01:00.001+01:00

Jako że Sopot detalem stoi, pozwolę sobie rzucić na żer jeszcze kilka szczególików, które zachwycają mnie za każdym razem, gdy jestem w tym mieście. Co by być bardziej precyzyjnym- szczególiki zachwycają mnie ogólnie, ale ponieważ w Sopocie wiele kamienic miało to szczęście, że nie tylko nie zostały zburzone, ale jeszcze je wyremontowano (a łyżka na to…), trudno nie wlepiać gał w detale okołosecesyjne, pieczołowicie odrestaurowane, doklejone i uzupełnione. Czyż nie?

Aha, te różne ptaszki to też takie sopockie detale, żeby nie było.

Zoppot in der Nacht 2

2012-01-29T00:01:00.002+01:00

Dziś kontynuacja spacerów wieczornych po Sopocie. Jak już wspominałem, na zdjęciach wszystko wygląda w miarę cacy, ale niestety faktycznie tylko pierwszego wieczora udało mi się wyjść na molo i nie zostać przewianym wszerz i wzdłuż. W pozostałe dni grasował deszczyk/śnieżek/niewiadomoco – niewielkie, ale upierdliwe.

DOOGIE WHITE „As Yet Untitled”, Metal Mind Productions 2011

2012-01-28T09:56:00.002+01:00

Istnieje taki rodzaj kultury i sztuki, który został stworzony po to, żeby się kojarzyć. Nie chodzi nawet o stworzenie nowej jakości, tylko o celowe odniesienie się do tego, co kiedyś było a se ne vrati. Przykładem takiej właśnie działalności jest solowa płyta Doogie White’a, „As Yet Untitled”.

Z czego znany jest White? Wielbicielom hard rocka głównie z tego, że w 1995 stanął za mikrofonem w ostatniej odsłonie grupy Ritchiego Blackmore’a - Rainbow. Skład ten nagrał zaledwie jedną płytę, niedocenioną niestety „Stranger In Us All”, po czym lider oszalał i uciekł w rajtuzach do lasu a Doogie White starał się jakoś utrzymać, śpiewając np. u Yngwie Malmsteeena no i bazując na tym, że kiedyś był częścią purpurowo-tęczowej rodziny.

Udzieliwszy się w miliardzie projektów i zespołów, White zdecydował się na wydanie pierwszego solowego albumu, na którym zaserwował oczywiście klasyczny hard rock, ale to nie jedyny łącznik z przeszłością. Spójrzmy na skład… Tony Carey (grał w Rainbow w najsłynniejszym okresie, za czasów Dio), Neil Murray (basista m.in. Whitesnake, Black Sabbath, Ozzy’ego, Briana Maya, MSG, Petera Greena, Bajmu… nie, tego ostatniego jeszcze nie), Greg Smith (basista ostatnich wcieleń Rainbow). Mamy także znanych muzyków innej generacji – są Derek Sherinian (klawisze, Dream Theater) czy Pontus Norgren (gitary w Hammerfall – on również produkował krążek White’a). To raz. Dwa – tytuły piosenek bądź ich fragmenty odnoszą się bezpośrednio do przeszłości nie tyle samego Doogie White’a, co jego słynnych kolegów po fachu („Come Taste The Band” – tytuł openera jest taki sam, jak tytuł ostatniej płyty Deep Purple w latach 70, „Time Machine” to także tytuł kawałka Black Sabbath z czasów Dio itp.).

Najsilniejsze skojarzenia tkwią, naturalnie, w samej muzyce. Już klawiszowe intro do „Come Taste The Band” przywodzi na myśl tęczowy „Tarot Woman”, otwierający płytę „Rising” a dodatkowym smaczkiem jest fakt, że wykonuje owo intro ten sam człowiek, co na płycie Rainbow przed laty. Reszta utworu brzmi natomiast jak nieznane nagranie Whitesnake. Co dalej? Riff „Dreams Lie Down And Die” to czytelne odniesienie do „Sixteenth Century Greensleeves” i „Man On The Silver Mountain” Rainbow. Twórczość White’a zahacza także o acepiorundece w utworach „Time Machine” i “Catz Got Yer Tongue”, w którym wokalista – moim zdaniem, niepotrzebnie – śpiewa „pod” Scotta. „Living On The Cheap” brzmi jak odrzut z płyty Rainbow z Grahamem Bonnetem a finałowe „Times Like These” również nie ucieka od tęczowych konotacji, tym razem z okresu turnerowskiego.

Czy mimo mnogości zapożyczeń i skojarzeń płytę Doogie White’a fani hard rocka mogą uznać za dobrą? Paradoksalnie – tak, ponieważ jej atutem jest to, że brzmi staro i znajomo. Skoro część zespołów z epoki nie istnieje bądź nagrywa rzadko, pozostało rzeźbienie w tzw. spuściźnie. O ile same kompozycje są przyzwoite –a tu w większości nie ma się czego wstydzić – to czemu nie? Jest to wprawdzie twórczość obliczona na żerowanie na nostalgii bardziej niż na znalezieniu się w panteonie, ale skoro innego wyjścia nie ma, może należy docenić fakt, że w ogóle komuś chciało się skrzyknąć muzyków, wykrzesać z nich energię i stworzyć kilka przyzwoitych rockersów. Bo kawałki same w sobie są – z punktu widzenia fana hard rocka – bardzo przyjemne. Bujające, z riffami i solówkami gitarowo-klawiszowymi, z organami Hammonda, z melodyjnymi refrenami… czego chcieć więcej?

Moje ulubione pieśni to „Come Taste The Band” (ach, ta energia), „Dreams Lie Down And Die” (świetna melodia, noga sama chodzi z przytupem podczas słuchania), „Land Of The Deceiver” (refren) i „Times Like These” (całokształt).

Piosenek jest tylko dziesięć i widać (a raczej słychać), że White starał się wyeliminować wszelkie słabe momenty i dłużyzny. Jeśli o nie chodzi, wskazałbym na jedyną w zestawie balladę „Sea Of Emotion”, trochę nudnawą, i „Secret Jesus”, któremu brakuje wyraźnego rozwinięcia w postaci sensownego refrenu.

Poza tym, wiadomo – kto hard rock lubi, ten z przyjemnością posłucha. Kto nie lubi – i ta płyta go nie przekona, może więc sobie darować. Jednak fani brzmienia spod znaku DP, Whitesnake, Rainbow itp. spokojnie mogą ten krążek odpalić w odtwarzaczu i nie będą zawiedzeni.

Wielu byłych muzyków Rainbow i Deep Purple doskonale zdaje sobie sprawę z zapotrzebowania na koncertowy repertuar, szczególnie z lat 1974 i późniejszych (obecny skład Deep Purple wykonuje jedynie utwory, powstałe za kadencji Iana Gillana a Rainbow nie istnieje). Nie ukrywam również, iż prawdopodobnie – w wypadku części z nich – to właśnie te kawałki są magnesem, przyciągającym publikę na koncerty. Nie jest to, rzecz jasna, to samo co oryginał, ale dla młodszych fanów prawdopodobnie jedyna szansa usłyszeć te piosenki na żywo w wykonaniach zbliżonych do oryginalnych. A płyty takie jak ta są zapewne pretekstem do ogrywania klasycznego materiału na żywo. Dopóki jednak trzyma to wszystko jakiś tam poziom, nie mam absolutnie nic przeciwko, a nawet jestem za.

Teledysku niet, ale wytwórnia do promocji przeznaczyła ten kawałek, umieszczając go na swojej stronie z możliwością zalinkowania na blogach, co niniejszym czynię:

Doogie White - Time Machine

Zoppot by night 1

2012-01-28T00:01:00.002+01:00

Sopot bajnajtowy jest równie miły co niebajnajtowy, choć przyznam, iż w tym roku dość uciążliwy był lecący z nieba deszczośnieg, mocno utrudniający podziwianie, spacerowanie, fotografowanie i powstrzymywanie się od przeżerania (skoro pogoda barowa, częściej chadza się do baru). Przy okazji daję namiar na fajną knajpę na Monciaku „Smakosz” – porcja za 26 zł (ogromny kawał dorsza, gotowane kartofle, gotowane warzywa i do tego jeszcze zestaw 3 surówek, wszystko w ilościach niemal hurtowych) nakarmiła mnie na 2 dni na zapas. Polecam. Koniec reklamy.

Sopot 2

2012-01-27T00:02:00.002+01:00

Sopot jest urokliwy o każdej porze roku, acz nie ukrywam, że poza tzw. sezonem poruszam się po nim znacznie spokojniej, bo – mimo niezbyt przyjaznej temperatury – nie kręci się po nim miliard turystów. Naturalnie, życzę Sopotowi turystów, bo z tychże żyje, niemniej nie mam zamiaru ukrywać, iż miejsca mniej zatłoczone są przeze mnie preferowane od tych, które są zatłoczone bardziej.

Pogoda, jak widać, była średnio zdjęciowa, ale co począć. Wdychać jod, pić solankę (to zdjęcie zrobiłem z pijalni właśnie) i cieszyć się.

Sopot 1

2012-01-26T00:01:00.003+01:00

I stało się. Znaczy, po raz kolejny odwiedziłem ukochane nasze Trójmiasto z przyległościami, w związku z powyższym przygotowane posty warszawskie chwilkę sobie poczekają, gdyż teraz od komputera zaciągnie jodem, rybą (świeżą) i takimi tam. Na początek Sopot – miasto festiwalu Interwizji, które co roku odkrywa przede mną nowe oblicza. Choć i te stare lubię podziwiać. Najpierw będą te stare a za kilka dni nowe, choć też stare. Może to brzmi niedorzecznie, ale tak właśnie będzie. Stare, ale nowe i vice versa.

Na razie jednak secik pt „domki sopockie”. Co będzie zapewne dla wielu oglądających zaskoczeniem, przedstawia on domki sopockie.

Kliknięcie w panoramkę (i inne obrazki) spowoduje powiększenie.

Blok przy Matejki/al. Ujazdowskich

2012-01-25T00:01:00.000+01:00

Fajny jest a dodatkowo na dole powstała jedna ze scen "W labiryncie". Jak tu go nie lubić?

Mokotowskie wrażenia

2012-01-24T00:01:00.000+01:00

...są różne.

Park Moczydło

2012-01-23T00:01:00.001+01:00

Klatka schodowa na Bednarskiej

2012-01-22T00:06:00.004+01:00

Nie ukrywam, że poczułem lekkie rozczarowanie, gdy znalazłem się za domofonem, bo oczekiwałem willi z wodotryskiem a tak naprawdę jedyną rzucającą na kolana - poza wycieraczką, o którą się można było zabić - rzeczą była poręcz.

Bo ani jakichś kafelków na posadzce (drewniana, częściowo przysłonięta burym materiałem, który kiedyś był chyba wykładziną; schody z drewna, pokryte pośrodku, jak widać, tą samą materią), żadnych sztukaterii i duperelków poza drobnymi zawijasami przy stopniach… no ale poręcz ładna a ciekawość zaspokojona. Sprawdziłem w książce „Ulica Bednarska” J. Zielińskiego, iż dom, w którym dane mi było się znaleźć, przetrwał wojenną zawieruchę i w związku z powyższym zachował co nieco oryginalnych elementów.

Mirów po zmroku

2012-01-21T00:01:00.003+01:00

Przy okazji wizyty u rodzicielki rodzicielki przeszedłem się – jeszcze w roku ubiegłym – po Mirowie, który przed wojną należał do Śródmieścia, ale teraz jest Wolą i nic się na to nie poradzi. Nie jest to może ta prawdziwa, proletariacka, czerwonoceglana Wola, rozciągnięta między Towarową a Babicami, ale nic to.

Ten wpis to tak okazyjnie na dziś, bo Dzień Babci. Pamiętajcie o ogrodach.

GTWB LI - "Ballada o żołnierzu (czyli Warszawa wojskowa ale nie wojenna)"

2012-01-20T00:01:00.004+01:00

Wojskowa ale nie wojenna? Tak w 100% to się nie da. Ale nieważne, przed Państwem kilka migawek z Powązek. Wojskowych, ale nie wojennych. Chociaż...

Neon Nights VIII

2012-01-19T00:01:00.001+01:00

Dawno nie narzekałem na warszawskie neony a raczej na ich brak. Ale dziś nie będę się powtarzał; kto lubi czytać moje narzekania, niech sobie znajdzie poprzednią część Neon Nights, natomiast dziś kilka śródmiejskich neonów i – jakby to ująć – napisów neonopodobnych. Poza kinem „Femina” pochodzą z okolic MDM ze wskazaniem na zachodnią pierzeję placu Konstytucji, gdzie w bardzo miły sposób niemal wszystkie sklepy i punkty usługowe popisały się zawieszeniem neonów a nie kasetonów. Dzięki temu stanowi to jakąś namiastkę czasów świetności neonowej Warszawy.

Miałem nie narzekać, ale ostatnio tamtędy przechodziłem i zauważyłem, że nieszczęsna siatkarka nie ma znów nóg… ręce i nogi opadają, ale łudzę się, że to tylko chwilowa Maria awaria.

Zimowy poranek

2012-01-18T00:01:00.000+01:00

Kto rano wstaje, ten słońce dostaje. Czasem. To, oczywiście, jest jeden z poranków sprzed opadów śniegu; proszę nie myśleć, że przebiegłem najpierw całą Marszałkowską z miotłą a potem jeszcze wysuszyłem ręcznikami papierowymi. Zdjęcia powstały tuż przed Bożym Narodzeniem. Ale mogły równie dobrze powstać w październiku bądź w kwietniu.

Marszałkowską zawsze lubiłem i – co już pisałem – strasznie mi przykro, gdy patrzę na stan obecny tej niegdyś ważnej ulicy. Mój ulubiony odcinek to ten pomiędzy placami Unii i Zbawiciela. Ale sentyment mam także do tego między placem Konstytucji a alejami Jerozolimskimi, gdyż jako uczeń podstawówki dokonywałem tam osobiście bądź z rodzicami wielu istotnych zakupów. Z późniejszych lat też mam różne miłe skojarzenia.

Wspomnę więc, co było a nie jest:

Papirus – świetnie zaopatrzony sklep papierniczy.
Antylopa – duży salon z obuwiem.
Zbyszko i Jagienka – salon mody damskiej i męskiej.
„Pod gwiazdami” – niedawno zamknięta knajpka na ostatnim piętrze budynku na rogu Marszałkowskiej i Hożej (obecnie jest tam bank).
Centralna Składnica Harcerska – miejsce, w którym można było dostać stroje na WF oraz popatrzeć na kolejkę Piko.
Avix (wcześniej: Polfilm – Rock 60/70, dzięki za przypomnienie) – sklep z kasetami, płytami CD i kasetami muzycznymi VHS w miejscu, gdzie obecnie znajdują się kasy teatru Polonia.
Instytut Węgierski/sklep Tokaj – obecnie jest tam Rossmann
No i niedaleko, przy Wilczej, znajdowały się firmowe księgarnie Krajowej Agencji Wydawniczej i Młodzieżowej Agencji Wydawniczej, gdzie kupowałem odpowiednio „Kajki i Kokosze” oraz „Tytusy”.

To tylko niektóre z miejsc pamiętanych z tego kawałka Marszałkowskiej – zapewne zaraz przypomni mi się dziesięć kolejnych…

TARJA TURUNEN Stodoła 16 stycznia 2012

2012-01-17T16:20:00.002+01:00

Była wokalistka Nightwish odwiedzała już Polskę kilkakrotnie, ale po raz pierwszy zdarzyło się, że zawitała ponownie w ramach promocji tej samej płyty, co podczas poprzedniego koncertu (tak, wiem że dla Deep Purple to nie jest żadne osiągnięcie, w Polsce są co trzeci wtorek, promując ten sam krążek od siedmiu lat). „What Lies Beneath”, bo o tym albumie Tarji mowa, to trzeci solowy, a drugi anglojęzyczny krążek Finki. Nie sprzedał się wprawdzie tak dobrze, jak poprzedzający go „My Winter Storm” – a szkoda – ale zyskał bardzo przychylne recenzje i uznanie krytyków.

Mimo iż Turunen grała materiał z „What Lies Beneath” w Stodole pod koniec 2010 roku, na tegoroczny koncert przybyły tłumy. Wejście do klubu odbyło się niezwykle sprawnie. Niestety, klub nadal sprzedaje schłodzoną urynę w bardzo dziwnych poidłach z obowiązkową kaucją za kubek. Tym razem jednak pani, prowadząca punkt zwrotu (do) naczyń miała drobne, co zakrawa na sensację. Tyle nowinek organizacyjnych.

Poprzednio przed występem Tarji rozgrzewała międzynarodowa hybryda o nazwie Markize. W roku 2012 artystka zaprosiła dwa włoskie zespoły. Pierwszy z nich, Cry Excess, w zasadzie nie zasługuje na żaden komentarz, jeśli chodzi o prezentowaną twórczość, a w pamięci pozostanie jedynie dlatego, że muzykom towarzyszyła na scenie panna, odziana w pobliskim sex-shopie, z fetyszystyczną maską na twarzy. Panna się wyginała a zespół, wyglądający jak nieco podstarzali Tokyo Hotel, zaproponował łomotliwy pastisz dokonań Linkin Park, Papa Roach i Mandaryny.

Cry Excess

Drugim i o wiele bardziej rozsądnie dobranym supportem była grupa Hollow Haze, grająca melodyjny heavy metal z nośnymi refrenami; uwagę zwracał obdarzony rewelacyjnym głosem frontman. Poza kilkoma własnymi propozycjami Włosi zagrali przeróbkę „Gates Of Babylon” Rainbow.

Hollow Haze

Tarja pojawiła się na scenie kwadrans po 21, ale nie było jej z początku widać (Tarji, nie sceny), gdyż w pierwszym utworze („Anteroom Of Death”) artystka wystąpiła zasłonięta – niczym warszawskie budynki – ogromną płachtą z okładką płyty. Na głowie dodatkowo miała żyrandol z jelenich rogów. Potem na szczęście płachta i żyrandol zniknęły a Tarja pozostała, prezentując nieco inny zestaw utworów niż na poprzednim warszawskim koncercie. Jako że trasa nadal promuje „What Lies Beneath”, poleciały z niego – poza wspomnianym „Anteroom Of Death” – „Dark Star”, „Little Lies”, „In For A Kill”, w secie akustycznym „I Feel Immortal” oraz wydane na amerykańskiej edycji CD „Montañas de Silencio” i, na sam koniec, singlowe „Until My Last Breath”. Z wersji specjalnej płyty usłyszeliśmy też „Still of the Night” Whitesnake (to już drugi okołopurpurowy kower tego wieczora), w znacznie lepszym wykonaniu niż na płycie studyjnej – Tarja zaśpiewała bardzo pewnie a środkowa część, w której popisywała się możliwościami wokalnymi, była z pewnością jednym z bardziej elektryzujących momentów wieczoru. Moim zdaniem, oczywiście.

Nie zabrakło też przebojów z poprzedniej płyty Tarji – było odśpiewane chóralnie „I Walk Alone” oraz „Die Alive” a także, w wersji akustycznej, „Minor Heaven” i „Sing For Me”. Niestety, artystka postanowiła nie wykonać żadnego utworu z repertuaru Nightwish (mimo krzyków „Wishmaster” – i tak wiadomo, że by tego nie zagrała, choć na koncertach w Czechach parę dni wcześniej pojawił się „Nemo”) – jedynym śladem po działalności w Nightwish była prezentacja nagranego na album „Century Child” utworu Andrew Lloyd Webera „Phantom Of The Opera”(poprzedzonego introdukcją z toccaty d-moll Bacha), który Tarja doskonale wykonała w duecie z wokalistą grupy Hollow Haze, poprzedzającej jej występ.

Nie było zatem piosenek Nightwish, za to Turunen przedstawiła dwie zupełnie nowe kompozycje: balladową „Into The Sun” ze śliczną melodią, i również wpadającą w ucho, bardzo dynamiczną „Never Enough”. Są zapowiedzią nowego albumu, po którym Tarja planuje zrobić sobie przerwę. Tarja zaśpiewała również utwor "Tired Of Being Alone", pochodzący z płyty elektronicznego jednoosobowego "projektu" Schiller, na której to płycie Finka udzieliła się gościnnie.

Artystka jest obecnie w doskonałej formie wokalnej. Wszystkie utwory zaśpiewała fantastycznie, bez zadyszki, schodząc ze sceny tylko na krótkie przerwy, podczas których można było posłuchać popisów solowych muzyków, ze wskazaniem na efekciarską solówkę perkusisty (Mike Terrana, grający równolegle w Masterplan a wcześniej m.in. w Gamma Ray, Rage czy zespole Axel Rudi Pella). Wokalistka w wywiadzie dla „Teraz Rocka” przyznała, iż prócz płyty studyjnej przygotowuje koncertowe DVD i chyba jest to idealny moment, biorąc pod uwagę zarówno kondycję Tarji, jak i repertuar. Szkoda, że nie był filmowany koncert w Stodole – publiczność reagowała co najmniej entuzjastycznie; ciekaw jestem czy tak samo wyglądają koncerty w innych krajach. Występy Tarji są nadal camera-friendly, dzięki czemu kilka fotek w ramach ilustracji powyższego tekstu.

Wieczór na Mariensztacie

2012-01-17T00:01:00.000+01:00

Wiele osób nie lubi tak zwanego socrealizmu, ale za to mało kto nie lubi Mariensztatu, który de facto jest tworem powojennym. I mało przypomina siebie sprzed wojny, o czym było już kilka razy na „Wczoraj i dziś”. Ponieważ Mariensztat dość często wieńczy mą pieszą wędrówkę relaksacyjno-odstresowującą, trudno żeby nie pojawiła się w sezonie zimowym jego wieczorna odsłona. No to jest.

Klatki z komórki cz. 5

2012-01-16T00:04:00.003+01:00

Dziś piąty już odcinek moich wycieczek po klatkach schodowych z telefonem komórkowym w łapie. Niestety, nie zawsze mogę spokojnie zrobić zdjęcie, gdyż lokatorzy budynków bardzo dziwnie i podejrzliwie przyglądają się obcym, cykającym foty klatkom schodowym.

Poza tym –i tu dygresja nie na temat, ale w sumie czemu nie – Nokia, której telefonów używam od początku mojej styczności z telefonią komórkową, przeszła niedawno przeobrażenie jeśli chodzi o funkcjonalność swoich produktów. Używałem zawsze Nokii, bo telefony tej firmy były proste, logiczne i niekłopotliwe w obsłudze. Niestety, przy okazji zmiany abonamentu zaopatrzyłem się w jeden z nowszych modeli i doznałem porażenia jelita oraz kaszlu kory mózgowej.

Do Nokii dorwał się jakiś informatyk kreatywny. Tam, gdzie można było po prostu jednym ruchem przejść z jednego miejsca do drugiego, teraz robi się to kilkoma ruchami. Były „ustawienia”, teraz jest ich dziesięć rodzajów. Telefon ma funkcję szybkiego wyjścia z każdej aplikacji, ale gdy się z niej wyjdzie owym szybkim wyjściem, pozostaje ona nadal otwarta. Trzeba grzecznie klawiszami wstecz, aż do „zamknij”. Nie można po prostu skopiować pliku z pamięci wewnętrznej na kartę pamięci. Kiedyś była opcja „kopiuj” a teraz trzeba wejść specjalnie do menedżera plików, tam znaleźć odpowiedni plik i dopiero wtedy go skopiować. Naturalnie, w instrukcji obsługi nie ma ani słowa na temat używania tych funkcji. Instrukcja ogranicza się do wyjaśnienia jak włączyć i wyłączyć telefon itp.

A dlaczego o Nokii w tym miejscu? A bo rewolucję – w pewnym sensie – przeszły także aparaty fotograficzne w telefonach tej firmy. Mianowicie mają cztery rodzaje dźwięku przy „spuście migawki”. Nie ma natomiast takiej możliwości, żeby dźwięk nie towarzyszył powstawaniu zdjęcia. Po prostu nie ma i już. Bywa to nieco kłopotliwe w sytuacjach, w których niekoniecznie chce się na siebie zwracać uwagę dźwiękiem aparatu, ale prawdopodobnie o to chodziło, żeby sobie tak bezkarnie nie można było ten teges. Ale ja to chromolę.

Zaczynam ciekawostką z Wrzeciona. W tym bloku jest 10 pięter, ale guziki w windzie tylko 4. Parter jest w połowie piętra -1 (windy na nim nie ma), a jeśli chce się pojechać np na 6 piętro, wciska się guzik "3". Winda staje na półpiętrach co drugą kondygnację. Natomiast na 10 piętro trzeba wcisnąć "4", wyjść między 8 a 9 i iść na piechotę...

Muranów.

Mariensztat - ta poręcz wkrótce w większym kawałku.

Bemowo.

Warszawa w piosence XX

2012-01-15T00:03:00.003+01:00

Dwudziesty to już raz stolica nasza dostarcza skojarzeń muzycznych. Dlatego pokuszę się o krótki komentarz, szczególnie iż pokuszają się ostatnio wszyscy, opisując swe różne przygody, wrażenia, liszaje i inne atrakcje. To co ja będę gorszy.

Nadmieniam, iż zamieszczone we wpisach z serii "Warszawa w piosence" tytuły utworów są miejscami odległe od moich muzycznych upodobań (z poniższych jestem się w stanie przyznać do dwóch), acz czasem zdarzy się jakaś lubiana przeze mnie mierzwa i bezmyślna rąbanka, jak to zgrabnie i w wyrafinowany sposób opisują niekwestionowane autorytety w dziedzinie muzyki poważnej i niepoważnej.

W zapasie czekają kolejne tytuły – są to fotografie powstające zupełnie przypadkowo o różnych porach roku, stąd nie zawsze są adekwatne do tego, co dzieje się za oknem.

The Tower That Ate People (Peter Gabriel)

A Thousand Eyes (ELO II)

Ray Of Light (Madonna)

Broken Pieces (Clannad)

A House Is Not A Home (Dionne Warwick)

Shameless (Bryan Ferry)

Jakby co, to jest zima

2012-01-14T00:01:00.000+01:00

Zdjęcia z początku stycznia. Spadł śnieg, padał, padał, padał... i po kwadransie go nie było.

Ponoć od dziś ma nadejść spóźniony śnieżek. No to zobaczymy...

Smętny Rydza park...

2012-01-13T00:05:00.002+01:00

Za Żelazną Bramą - od środka

2012-01-12T00:01:00.000+01:00

Kosmos. Albo raczej więzienie.

Wawrzyszew wieczorową porą

2012-01-11T00:01:00.002+01:00

Aleja Szucha 9

2012-01-10T00:05:00.002+01:00

Żoliborska szaruga

2012-01-09T00:01:00.001+01:00

edit: Ten wpis miał się ukazać na początku grudnia. Ale że u mnie wszystkie wpisy stoją w kolejce a ten jeszcze dodatkowo jakoś przesunąłem, zawiera niektóre informacje nieaktualne. Zatem cofamy się w czasie o miesiąc i wtedy słowa i czyny nam się zgodzą.

***

Żoliborz piękną dzielnicą jest. Nawet gdy zapada zmrok, a zmrok zapada coraz szybko i gwałtownie. Człowiek nim się zorientuje, zostaje zaskoczony przez noc, mimo że na zegarku godzina jeszcze młoda. Przeszedłem sobie z placu Inwalidów na plac Łylsona przez park i o ile na Inwalidów było jeszcze jasno, to potem nastąpiła ciemność wiekuista. No, prawie.

Neon Nights VII

2012-01-08T00:01:00.000+01:00

Kolejna dawka neonowego światła, którego nigdy za wiele. Fascynującą sprawą jest dla mnie Muzeum Neonów. Co się uda w Warszawie uratować jakiś neon, przekazywany jest on owemu muzeum, które niestety nie posiada swojej siedziby, zatem eksponowanie tych neonów (z których część od dawna nie działa) jest praktycznie niemożliwe. Niektóre włączane są w jakichś gościnnych wnętrzach podczas Nocy Muzeów, ale chyba nie o to chodzi. Nie ma w mieście powierzchni do wyeksponowania stałej galerii neonów? Gdyby zrobiono to w jakimś centrum handlowym, zamiast jego badziewnych dekoracji, byłby to powód, żeby doń zaglądać. Inna jednak sprawa, że neon najlepiej prezentuje się na ulicy…

MDM-owskie detale

2012-01-07T00:01:00.001+01:00

BILLIE HOLIDAY „Lady In Satin”, Columbia 1958

2012-01-06T20:58:00.005+01:00

Dziś niespodzianka, bo coś z zupełnie innej beczki.

Billie Holiday największe sukcesy odnosiła w latach trzydziestych XX wieku, kiedy to wylansowała swój charakterystyczny styl, do dziś stanowiący inspirację dla wielu współczesnych wykonawczyń (właśnie ukazała się płyta Dee Dee Bridgewater w hołdzie Billie). Niestety, artystka, poza licznymi nagraniami płytowymi i wieloma wylansowanymi przebojami, miała zdecydowaną skłonność do nadużyć natury chemicznej, co odbiło się bardzo na jej i tak wątłym zdrowiu oraz na finansach, a także na zawartości kartotek policyjnych (Billie umierała półtora roku po nagraniu „Lady In Satin” niemal w asyście policji, która aresztowała ją miesiąc przed śmiercią w szpitalnym łóżku za posiadanie narkotyków – zaledwie parę dni przed zgonem sąd zdecydował o likwidacji dozoru – istotnie, był już niepotrzebny).

Billie Holiday bardzo zależało na tej płycie. Po kolejnym – jak się wkrótce okaże, nieudanym – odwyku, postanowiła nagrać album stonowany i subtelny. Co więcej, sama naciskała, by akompaniował jej zespół Raya Ellisa, uznanego już wtedy aranżera i kompozytora, który dzięki „Lady In Satin” zapewnił sobie miejsce w historii jazzu. Billie przejrzała z Ellisem mnóstwo utworów, dokonując selekcji w sposób raczej emocjonalny – po czym zaczęło się. Nie przychodziła na umówione spotkania, w studiu zjawiała się z butelką alkoholu, nie umiała piosenek, które wybrała do nagrań… nie wiadomo było czy album w ogóle powstanie. Ale powstał i jest chyba jedną z najważniejszych płyt w dorobku Holiday i jedną z bardziej przejmujących w ogóle.

Głos Billie na „Lady In Satin” tylko trochę przypomina ten, który znamy z jej najbardziej popularnych nagrań. Niższy, zniszczony, rozwibrowany, sprawia wrażenie, jakby jego właścicielka za moment miała – jak to się mówi – odlecieć. A jednak jest to płyta doskonała. Nawet pomimo oczywistego faktu, że Holiday nie trafia czasem w dźwięki. Jednak mimo wszystkich problemów i ograniczeń technicznych artystka wykonała kawał dobrej roboty. Podczas gdy dziś wyleciałaby zapewne z hukiem z programu talentowego, pod koniec swego życia zaproponowała majstersztyk.

W ciągu swojej kariery Billie nagrywała wielokrotnie te same utwory z różnymi akompaniatorami. Na „Lady In Satin” są jednak piosenki, których nie zarejestrowała nigdy wcześniej. Najbardziej znane to „You Don’t Know What Love Is”, użyte ostatnio w jakiejś reklamie, „The End Of A Love Affair” czy otwierające płytę w świetnym stylu „I’m A Fool To Want You”. Aranżacje są mało zróżnicowane - spokojny rytm jest bogato uzupełniany przez smyczki i okazyjny chórek, który słychać jakby z oddali. W miksie wyeksponowano głos Billie, który ustawiony jest bardzo „do przodu”, dzięki czemu słychać każdy oddech, każdy szelest i, co tu kryć, wielki wysiłek, z jakim śpiewała. Raz na jakiś czas odzywają się krótkie solówki dęciaków. Niektóre utwory mają tak podobne aranże, iż sprawiają wrażenie celowo ze sobą „zlepionych” (np. „Violets For Your Furs” i następujące po nim „You’ve Changed”).

W 1997 roku album został poddany gruntownej obróbce dźwiękowej i wydany na CD z dodatkowymi utworami. Są to zarejestrowane podczas sesji do „Lady In Satin” inne, niż zamieszczone na zasadniczej płycie, wersje „I’m A Fool To Want You” i „The End Of A Love Affair”. Szczególne wrażenie robi dziewięciominutowa odsłona tej ostatniej, którą Billie zaczyna z orkiestrą dwukrotnie, ale przerywa nagranie, niezadowolona ze swego wykonania. Aż w końcu śpiewa utwór a capella. To znaczy, tak to słychać, bo rzeczywiście Billie miała w uchu słuchawkę z akompaniamentem, ale wrażenie jest piorunujące.

Reedycja CD zawiera także ciekawą książeczkę, w której możemy obejrzeć zdjęcia z sesji nagraniowej, poczytać oryginalny tekst z wkładki płytowej z 1958 roku, zapoznać się ze wspomnieniami Raya Ellisa, a także z drobiazgową analizą współczesnego producenta reedycji, Phila Schaapa, który opisuje różnice między poszczególnymi wersjami niektórych piosenek w wydaniach mono- i stereofonicznym.

To przedostatnia płyta w intensywnej karierze Lady Day i zarazem ostatnia, która trafiła do sklepów za jej życia. Już po śmierci wokalistki, w 1959 r., ukazała się jeszcze jedna, pod mało zaskakującym tytułem „Last Recordings”. Ale to „Lady In Satin” okazała się testamentem artystki, która odeszła w wieku zaledwie 44 lat. Dwanaście krótkich ballad jazzowych – tylko tyle i aż tyle.

Nie pajacuj XXII

2012-01-06T00:01:00.001+01:00

Dziś pajacowania dwudziesta druga już odsłona. A zdjęcia zrobiłem... no właśnie, gdzie?

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

Dziura prawdę Ci powie, czyli: jak powstaje plac Unii

2012-01-05T00:01:00.002+01:00

Zgodnie z zapowiedzią sprzed kilku dni, dziś wrażenia z dziury. Dziura nie jest żadnym nielegalnym wynaturzeniem. Znajduje się bowiem w ogrodzeniu przy ulicy Waryńskiego Ludwika (ksywka „stówa”) i można w ową dziurę wsadzić cokolwiek. Ja na ten przykład wsadziłem głowę oraz rękę z aparatem fotograficznym.

Na razie w dziurze powstają dolne rejony (parkingi i takie tam) tego, co ostatecznie ma tu stanąć. A co ma stanąć? Ano to, czego wizualizacje umieszczono na parkanie, okalającym plac budowy.

Za ścianą Wars wita was. Piłeś - nie jedź. Nie piłeś - wypij.

Klatki z komórki IV

2012-01-04T00:01:00.004+01:00

Kolejna porcyjka przypadkowo cykniętych gdzieś tam po drodze telefonem klatek schodowych. Dziś porcyjka raczej peerelowska z wyjątkiem nowszego osiedla na Bielanach, gdzie jakiś psychopata numerował budynki wzdłuż ulic o podobnych nazwach („Zgrupowania Żubr” i „Zgrupowania Żmija”) w absurdalny sposób – należy się mu medal z kartofla.

Żelazna Brama (niedługo nieco więcej z tego osiedla)

Mokotów

Centrum

Bielany

Tu było kino "Skarpa"

2012-01-03T00:05:00.000+01:00

Gryzli? Nie, strielali.

2012-01-02T00:01:00.002+01:00

Hej, dzień się budzi!

2012-01-01T00:01:00.001+01:00

...i Nowy Rok także. Tu niech każdy złoży sobie stosowne życzenia.

...to ja tak tradycyjnie...

2011-12-31T08:21:00.002+01:00

No właśnie.

Nowy Dom Braci Jabłkowskich by night

2011-12-31T00:01:00.002+01:00

O tym domu już było w odsłonie dziennej. Czas na świecące wieczorem pasy.

Plac Unii Lubelskiej

2011-12-30T00:01:00.003+01:00

Lubię ten plac. Raz, że to plac pełną gębą, z wielkomiejskimi kamienicami od północy i rogatkami od południa. Dwa, że cztery lata liceum w pobliżu robią swoje. Kupa wspomnień - lepszych, gorszych, ale na pewno ciekawych.

W tym budynku mieścił się niegdyś Empik (po prawej) a po lewej księgarnia, w której sprzedawano także kasety magnetofonowe. Pamiętam nawet, jaką kasetę kupiłem 1 IX 1990, gdy szedłem na pierwsze rozpoczęcie roku w nowej szkole. Ech.

A już za parę dni - wrażenia z dziury.

Fauna miejska - odsłona kolejna

2011-12-29T00:01:00.003+01:00

Zbiór zwierzaczków, cykniętych gdzieś na przełomie jesieni i zimy.

A to - w ramach bonusu - misiek, którego sfocił ostatnio także Rubeus. Zdjęcie machnąłem sporo wcześniej, niż Rubeus umieścił swoje, ale widzę że ujęcie ze znaczkiem Legii w tle niemal identyczne ;-)

Defekty specjalne na koniec roku

2011-12-28T00:04:00.003+01:00

Niezupełnie zimowe, ale jakoś tak się uzbierało. Nie ma hadeera, ale są ludzie i jest mgła, to się liczy,prawda?

Bajnajtujemy znów

2011-12-27T00:04:00.003+01:00

No bo co robić wieczorem? Ale nie ma tego złego, przynajmniej można sobie obejrzeć miasto w innej szacie. Nie zauważyłem wcześniej, że chodnik przy Jana Pawła pomalowany jest fosforyzującą farbą w różne esy floresy; całkiem zabawnie.

Nie po raz pierwszy i do marca nie po raz ostatni...

Aleje Ujazdowskie - kamienica "Pod Gigantami"

2011-12-26T00:01:00.001+01:00

Bardzo ładna kamienica. Mam do niej i w ogóle do tego kawałka miasta ogromny sentyment, bo najpierw osiem lat podstawówki w bliskiej okolicy a po jakimś czasie pięć lat studiów w równie bliskiej… W środku kamienicy jest knajpa, w której wprawdzie nie byłem (cennik raczej porażający), ale może kiedyś pójdę na samą kawę z wuzetką, by przyjrzeć się wnętrzom domu, który – jakby nie było – jest cackiem mocno przedwojennym.

NIGHTWISH „Imaginaerum”, Nuclear Blast 2011

2011-12-25T20:17:00.003+01:00

Osoby, które przeżrą się przy stole świątecznym, będą odczuwały niemal to, co ten, kto w całości wysłucha najnowszego krążka Finów (i Szwedki) z Nightwish. Mdłości i uczucie przesytu. Z tą tylko różnicą, że być może ze stołu świątecznego będzie się miało w pamięci choć jedną smakowitą potrawę…

Po spektakularnym pozbyciu się poprzedniej wokalistki, Tarji Turunen, Nightwish – na przekór, być może w ramach prowokacji – zatrudnił obdarzoną „zwykłym” (nie-operowo-wyjącym) głosem Anette Olzon i nagrał z nią bardzo przyzwoity, hitowy album „Dark Passion Play”. Wprawdzie zagorzali fani z rozmazanym makijażem na twarzy i depresją w sercach (albo na odwrót) odsądzili zespół od czci i wiary, ale to „Dark Passion Play” okazało się najlepiej sprzedającym się albumem formacji, zbierającym w większości przychylne recenzje. No i co dalej? Ano właśnie.

Mam dwie teorie. Albo frontman i dostarczyciel 99% repertuaru, klawiszowiec Tuomas Holopainen, uwierzył, że cokolwiek by nie nagrał, to i tak będzie fantastyczne, albo brak pomysłów starał się przykryć stworzeniem koncept albumu. Bo „Imaginaerum” to - czego można się dowiedzieć z wywiadów a niekoniecznie z treści krążka – opowieść o umierającym kompozytorze, wspominającym młode lata. Faktycznie, każdy kompozytor z ambicjami po jej przesłuchaniu może poczuć się stary i w trybie natychmiastowym rozstać się z tym łez padołem. Płyta powstała równolegle z kręconym na zamówienie Holopainena filmem na temat wyżej wspomniany. Jeśli film okaże się równie udany co płyta, to niedługo Nightiwsh zakończy karierę, rozgrzewając gawiedź na Dniach Kabanosa w Obcęgowie Wielkim przed Bajmem.

Odczułem lekkie zaniepokojenie już po wysłuchaniu singla „Storytime”, który jawił się jako niezbyt udana kalka znanych z poprzedniego longplaya „Bye Bye Beautiful” i „Amaranth”. Niestety, okazało się, że singiel jest jedną z najciekawszych propozycji na „Imaginaerum”.

W zasadzie nie wiadomo, jak opisać zawartość tego albumu. Najpierw niemrawe, ale na szczęście króciutkie „Taikatalvi”, intro w ojczystym języku większości członków Nightwish, przechodzi w singlowe „Storytime”, tu znacznie dłuższe niż w wersji radiowej (i nawet z korzyścią). I gdyby dalej było hitowo, podniośle, itp., pewnie wyszłoby „Dark Passion Play II”, ale tak nie jest. Formacja pokusiła się bowiem o stworzenie hybrydy pseudofilmowej muzyki orkiestrowej - prawdopodobnie mającą w zamierzeniu nawiązywać do twórczości a to Morricone, a to Badalamentiego – i różnych stylów, znanych już z dorobku Nightwish, bądź nie. Prócz wspomnianego „Storytime” na albumie znajdują się jeszcze kawałki w klimacie poprzednich singlowych utworów Nightwish – „Ghost River”, „I Want My Tears Back” i „Last Ride Of The Day”, z których jedynie ten ostatni posiada jakikolwiek refren, ale i tak bledziutkie to echo piosenek ze starych płyt. Pozostałym kompozycjom brakuje wyrazistych, ciekawych refrenów, które sprawiłyby, że pamiętałoby się cokolwiek poza ogólnym wrażeniem chaosu.

Co jest poza tym? Właściwie wszystko: choćby dziwaczne bluesowo-jazzujące jęczenie Olzon, będące parodią kompozycji z „Miasteczka Twin Peaks” („Slow Love Slow”), nudnawe ballady („Turn Loose The Mermaids” i „The Crow, The Owl and a Dove”, będące wariacjami na temat „Islander” z poprzedniego CD) a także długaśne kobyły („Scaretale”, „Rest Calm”), nafaszerowane do bólu mnogością różnych niepotrzebnych motywów orkiestrowo-chóralnych.

Zatrudniony do nagrania chór, śpiewający „aaa” –„aaa” – „aaa” co pięć sekund miał zapewne kojarzyć się z Karmieniem Barana Carla Orffa, ale zamiast tego wrażenie jest groteskowe. W dodatku utwory w środku przerywane są wstawkami niczym z kiepskich musicali o piratach: wodewilowe melodyjki , wygrywane przez orkiestrę, dopełnia growling Marco Hietali oraz syrenie soprany chórzystek i z trudem przebijająca się przez to wszystko Olzon. Można się popłakać ze śmiechu. Znaczy się, patos i pewna dawka kiczu była ex definitione wpisana w wizerunek i twórczość zespołu, ale do tej pory poparte to było przyzwoitymi, przebojowymi kompozycjami. Szczególnym „osiągnięciem” jest trzynastominutowy „Song Of Myself”, w którym brakuje tylko dziada z babą: chór wyje, gitary łoją, symfonicy popierdują na czym się da, pieśń narasta, Olzon przekrzykuje chór, chór wyje coraz bardziej, jest nawet coś w rodzaju refrenu, zmiany tempa… i nagle w połowie wszystko się urywa a na tle spokojnego pianinka i smyków wokaliści prowadzą jakąś bełkotliwą narrację aż do końca utworu. Osssochodzi?

Na finisz niestrudzony Holopainen zafundował słuchaczom utwór tytułowy, będący mieszanką tematów z płyty w wersji orkiestrowej, z obowiązkowym „aaa” chóru co jakiś czas. Chyba chłopak uwierzył, że jest co najmniej Beethovenem, Musorgskim i Rachmaninowem w jednej osobie.

W wywiadach muzycy podkreślali, że nowa propozycja jest muzycznie logiczną kontynuacją „Dark Passion Play” . Być może istnieje pewna rozbieżność pomiędzy tym, co słyszy twórca a co odbiorca, ale w moim osobistym odczuciu Nightwish nagrał po raz pierwszy album, który jest znacznie gorszy od poprzednika. Do tej pory było w górę, ale nie codziennie jest niedziela…

W wersji deluxe krążek wydany jest podobnie, jak swego czasu „Dark Passion Play” – na drugim dysku całości płyty można posłuchać w wersji instrumentalnej, co niczemu ani nikomu nie pomoże. Grafika we wkładce oraz na dołączonym plakacie przedstawia skrzyżowanie wesołego miasteczka, wioski piratów, statku kosmicznego i innych koszmarków z okładek fantasy rodem. Trzeba przyznać, że „Imaginaerum” to najbardziej zróżnicowana płyta Nightwish – szkoda tylko, że same pieniądze, włożone w produkcję (a słychać je w każdej nucie) nie wystarczyły…

Ktoś na YT jednak skorzystał z okazji, by uwypuklić niezamierzony satyryczny aspekt albumu…

Mokotowski funkcjonalizm*

2011-12-25T00:01:00.002+01:00

*Żart. Z braku 1 kwietnia użyłem 1 dzień Świąt. To prawie to samo.

Świąteczne popierdółki

2011-12-24T00:02:00.000+01:00

No i stoją znów na mieście świetlne fontanny, wiszą lampiony, mizdrzą się choinki. I takie tam. Tylko już kolejny rok wszystko wygląda tak samo.

Z jednej strony rozumiem, że oświetlenie kupione zostało na lata i nie można oczekiwać, by co roku - zwłaszcza przy kryzysie - było inne. A z drugiej, ciekawi mnie czy nie dałoby rady poustawiać tych fontann inaczej niż rok temu? Właśnie po to, żeby było inaczej, ciekawiej? Ale w ogóle to ja się nie znam. I jestem ignoramem. Ignorastą. Igno.. nieważne.

Fascynuje mnie ten koszmar senny pijanego stomatologa przy placu Na Rozdrożu.

Skoro wszyscy jadą z tymi życzeniami, to co będę gorszy

2011-12-23T21:50:00.001+01:00

Tradycyjnie. Oby jak najmniej boleśnie przez to przejść.

Wieczór na Powiślu

2011-12-23T00:01:00.003+01:00

Gdy zapada zmrok… nie, nic się nie budzi. Tylko zmrok na żywo jest trudny do uchwycenia, bo nie da się sfotografować wyciszającego się rytmu miasta, nie da się sfotografować postępującej płynnie ciemności i innego powietrza niż za dnia. I może dobrze, że się nie da, niech jeszcze trochę wrażeń pozostanie nieprzekładalnych.

Jesienne wspomnienie Łazienek

2011-12-22T00:01:00.000+01:00

Neon Nights VI

2011-12-21T00:02:00.001+01:00

Neony to towar deficytowy na warszawskich ulicach. Gdy najpierw patrzę na stare zdjęcia stolicy z lat 60-70 a potem porównuję z dzisiejszymi „dekoracjami”, to paw wzbiera potężny. Oczywiście, już w latach 80 znaczna część neonów nie świeciła z powodu kryzysu, wadliwej (bądź żadnej) konserwacji i innych czynników. Ale potem, od lat 90 XX wieku do chwili obecnej nastała era obleśnych, tandetnych i syfiastych płacht, plastikowych podświetlanych pokryw od kubłów na śmieci i innego rodzaju wynalazków, sprawiających, że miasto wygląda nie jak metropolia europejska na miarę nowego tysiąclecia a azjatycka prowincja trzydzieści lat temu.

Na szczęście raz na jakiś czas –rzadko, ale efektownie – pojawiają się w Warszawie nowe neony. Nie ma ich wiele, ale skoro ktoś w nie inwestuje, to znaczy że warto i że można. Jedne są proste, inne bardziej fantazyjne. Ale niech będą i niech pięknie świecą.

Poniżej kilka neonów starych i nowych na warszawskich ulicach.

GTWB L XL XXL

2011-12-20T00:01:00.000+01:00

Uniesienie na poziomie L

Chciałem napisać coś mądrego, ponieważ jestem bardzo mądry, ale niestety wszystkie tematy, które mógłbym tu poruszyć, wielkiej mej mądrości urągają. Niechże jednak akcji stanie się zadość, co by inni mogli nacieszyć oczy wpisem na moim blogu. Dzień bez wpisu u mnie jest dniem straconym, zatem możecie śmiało czytać. Nie musicie być bardzo inteligentni ani nawet się zastanawiać, ja i tak wam wszystko wytłumaczę i zinterpretuję, ponieważ znam się na wszystkim.

Osoby tu wchodzące zazwyczaj zadają sobie pytanie: jak to jest, że udaje mi się robić tak fantastyczne zdjęcia? No cóż, nie wszystkim dany jest naturalny talent, ale oczywiście poza pewną dozą szczęścia potrzebny jest wyrobiony dobry smak i zmysł artystyczny. Dobra fotografia jest jak wino i dzieła sztuki – nie należy ich połykać od razu a delektować się nimi, gdyż stworzone są, by napawać się nimi wiecznie.

Naturalną sprawą jest, by poza banalnym przedstawieniem obiektu zdjęcie coś nam mówiło, przekazywało treść i emocje. Wiem, że moje zdjęcia można interpretować godzinami, jak wszystkie dzieła geniuszy, ale gdy ktoś ma z tym problem (a osoby niedoświadczone często stają na krawędzi rozpaczy i desperacji, nie mogąc twórczo zanalizować moich prac), chętnie służę pomocą. Nie o to chodzi, by Mistrza prześcigać – nie jest to w końcu możliwe – ale by choć na moment zbliżyć się do geniuszu i choćby minimalnie zakosztować atmosfery twórczej, niczym nie zmąconej pasji.

Jak więc wspomniałem, sekretem – jednym z wielu – moich zdjęć jest także odkrywanie rzeczy nieoczywistych w widokach na pozór oczywistych. Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, by obiekt fotografowany poza samym widokiem niósł jakąś tajemnicę lub intrygujący przekaz – ale ja sobie akurat zdaję sprawę, ponieważ jestem geniuszem.

Tyle tytułem skromnego wstępu.

Uniesienie na poziomie XL

Dziś zaprezentuję kilka budowli, które już w skali ogólnej są porażająco piękne, ale w skali arcydzieł także stoją bardzo wysoko w hierarchii. Niepotrzebne są w mieście XXI wieku stare, rozpadające się kamienice. Relikty przeszłości niech do niej należą, ale nie należy męczyć się z nimi w imię fałszywie pojętego zachowywania kultury. Król Kazimierz Wielki był wielki, ale już nie żyje i nikt na siłę nie eksponuje jego zwłok, udając że wciąż ów jest wśród żywych. To samo powinno stać się ze starymi i kłopotliwymi pamiątkami po poprzednich epokach. Jesteśmy w wieku Nowego Oświecenia, gdzie funkcjonalność i nowoczesna, a jednocześnie ekonomiczna i atrakcyjna estetyka wygrywa ze zmurszałymi truchłami. Żałosne jest desperackie pacykowanie starych kamienic, które – niczym starsze panie, udające młode podlotki – wdzięczą się niezgrabnie i wzbudzają zażenowanie z politowaniem. Kamień i cegła były dobre – co tu kryć- dla epoki kamienia (wspaniała gra słów, czyż nie – sam ten żart wymyśliłem), XXI wiek jest natomiast epoką lekkości i jasności, i takie mają być nasze domy: mają błyszczeć w słońcu, radując nasze oczy widokami godnymi państwa u progu nowego tysiąclecia, a nawet i za nim.

Uniesienie na poziomie XXL: zdjęcia (zalecane oglądanie na kolanach).

i błyszczący bonusik przedświąteczny:

Wolski jarmark świąteczny na Chłodnej

2011-12-19T00:01:00.002+01:00

Wolski jarmark świąteczny jest bardzo skromny, ale i tak dobrze że na wybetonowanej Chłodnej cokolwiek się dzieje. Trochę ta nazwa jest na wyrost, bo niby co ma być wolskiego w tym jarmarku a niewolskiego w innym? Jasne - chodziło o nazwę dzielnicy, w której się odbywa, acz można by pomyśleć, że Wigilia na Woli jest inna niż na Ochocie czy Mokotowie.

Nowomiejski detal

2011-12-18T00:07:00.001+01:00

Na specjalne życzenie zamieszczam opis sgraffito, widocznego powyżej:

Pan po prawej zażądał od żony operacji powiększenia biustu (stąd cycki na wierzchu). Odradza jej to matka, czyli wstrętna teściowa, argumentując iż mąż nie powinien kochać żony za wygląd a poza tym, że naturalne jest najlepsze. Stąd rozdarcie niewiasty - dosłownie i w przenośni - między małżonkiem a rodzicielką.

Para, obserwująca z przerażeniem scenę (stoją bliżej lewej strony obrazka), komentuje scysję:
- Widzisz kochanie, ja swoje zrobiłam zanim powiedziałam matce.
- Tak, pamiętam, wtedy jeszcze miałaś na imię Stefan.

Natomiast uliczny grajek, produkujący się na chodniku, przyszedł do domostwa by poprosić o uciszenie wrzasków, bo sam nie słyszy swoich pieśni, oraz o nierzucanie w niego kalesonami (zaczepiły się o gryf instrumentu).

Ujazdowski: Forever Autumn

2011-12-17T00:01:00.002+01:00

Mówią, że się pogoda stenteguje... w nocy padało a teraz - no właśnie, jak jest teraz? Tak?

Służew i jego balkony

2011-12-16T00:12:00.000+01:00

Nadwiślański bajnajt od mostu do mostu

2011-12-15T00:05:00.002+01:00

Morskie Oko

2011-12-14T00:01:00.003+01:00

W parku tym bywam bardzo rzadko. Kiedyś chodziłem tam – ale to było ponad trzy dekady temu – z dziadkiem lub babcią. Potem w ogóle przez lata doń nie zaglądałem. Zawsze wydawał mi się ogromny, bo sięgał od Puławskiej do Belwederskiej. Ale jak człowiek się starzeje, to wszystko wokół się kurczy i wydaje takie małe i bliskie.

Metodyści

2011-12-13T00:06:00.003+01:00

Ładny budynek, który po wojnie pozbawiono części ozdób, oszpecono a i tak jest ciekawy. Może kiedyś doczeka się należnej restauracji. W każdym razie przykuwał moją uwagę od zawsze swą niezwykłością.

Murale na Konwiktorskiej - street art i takie tam

2011-12-12T00:55:00.000+01:00

Rzadko mnie podniecają murale i inne ścienne bohomazy, ale akurat znalazłem się w pobliżu tychże i zacząłem je focić –przy okazji zagadnął mnie pewien entuzjasta warszawskiego street artu, który sfotografował chyba wszystkie ścienne grafiki w stolicy. Podziwiam.

Ale pomarudzę trochę – wolałbym więcej odjechanych wariactw graficznych niż Powstanie Warszawskie. Ja rozumiem, że czcić trzeba itp. ale nadpodaż wywołuje efekt odwrotny do zamierzonego.

Kompleks Dzielna = WTF?

2011-12-11T00:02:00.004+01:00

Ponieważ z racji bycia zatrudnionym do 17:30 częściej ostatnio uskuteczniam bajnajcizm niż cokolwiek innego, czasem staram się przedefilować ulicami, którymi defiluję rzadziej. No i przy Dzielnej wpadłem na coś takiego – Kompleks Dzielna. Rozumiem, że to to powstaje z resztek czegoś starego? A może to nówka, która coś starego udaje? Się proszę znawczo wypowiedzieć, bo nie wiem. W każdym razie część jest jeszcze zasłonięta szmatą. Wyjątkowo daję też poruszone zdjęcia.

Iiiii...

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!

Zabytkowa ulica Długa

2011-12-10T00:09:00.003+01:00

Ulica Długa idzie sobie od Freta do Andersa i można na niej zaobserwować wiele przykładów pięknej, zabytkowej architektury. Oto wybrane:

(nie mogłem się zdecydować - pion czy poziom)

Zabytkowa ona wielce, czyż nie jest ona?

SAXON, Turbo, Crimes Of Passion – Stodoła, 8 grudnia 2011

2011-12-09T08:41:00.001+01:00

Brytyjczycy z Saxon (brzmi to jak masło maślane, ale niech tam) odwiedzili nasz kraj już po raz drugi w tym roku. Nie przeszkodziło im to jednak zapełnić mniej więcej ¾ Stodoły, co jest bardzo miłe, bo mimo iż ludzie nie kupują u nas płyt, to przynajmniej chodzą na koncerty. Był to jeden z fajniejszych występów tej formacji, jaki udało mi się zobaczyć, ale nie znaczy to że poprzednie były wiele gorsze.

Na początek, oczywiście, porcja nowinek ze Stodoły. Obmacujący ochroniarze byli tego dnia wyjątkowo gorliwi. Jeden z nich przejrzał nie tylko wnętrze mojego plecaka, ale dorwał się do teczki z dokumentami i zaczął w nich przebierać. Potem wyjął z mojej kurtki magiczny przedmiot i spytał: „A co to jest?” Był to zapasowy guzik do tejże. W końcu triumfalnie obwieścił: „Ale tego nie może pan wnieść!”. Zastanawiałem się, co takiego znalazł; akurat tego dnia nie wziąłem z domu ani siekiery, ani piły mechanicznej, ani nawet butli z kwasem siarkowym. Nic z tych rzeczy –dzielny pan ochroniarz znalazł resztkę opakowania Mentosów, w której były chyba ze trzy drażetki. Poinformował mnie, iż Mentosy to żywność, więc nie wolno ich wnosić na teren obiektu. Wywaliłem je zatem, ale oczywiście jest to dla mnie sygnał, żeby nie kupować w Stodole żadnego jedzenia - rozumiem, że gdybym wnosił kanapki, napoje itp., ale skoro trzy Mentosy zaburzają gospodarkę gastronomiczną lokalu, to nie mam więcej pytań. Chociaż nie, miałem następne, jak zobaczyłem piwo.

Klub – w sumie słusznie – chciał chyba zaradzić sytuacji, która i mnie wielokrotnie irytowała, czyli rzucaniu przez bydło pustych plastikowych szklanek po piwie na ziemię w sali, w której odbywa się koncert. Jednak rozwiązanie jest, hm, dyskusyjne. Wprowadzono bowiem kubki z grubego plastiku, które wydawane są za kaucją (zwrotną) – płaci się za piwo plus kaucję a po użyciu idzie się po zwrot kaucji do pani, która nie ma drobnych (co za niespodzianka). Kubki kojarzą się nieco z łazienkowym kubkiem do płukania zębów, z wibratorem lub z pojemnikiem na mocz, jaki trzeba nabyć idąc na badania (przy smaku piwa w Stodole to nawet właściwe skojarzenie). Człowiek konsumujący z czegoś takiego wygląda bardzo dziwnie, niczym pensjonariusz w uzdrowisku, raczący się z pijałki. Nie dość, że niewygodne, to jeszcze idiotycznie wygląda. No cóż, skoro nie może być lepiej, niech będzie inaczej.

Na początek wystąpił mało u nas znany, ale bardzo ciepło przyjęty Crimes Of Passion. Zespół ma na koncie jeden album z 2008 i właśnie jest tuż przed wydaniem nowej płyty (występ spodobał mi się na tyle, że kupiłem ów stary krążek, nową EPkę i pogawędziłem chwilę z sympatycznymi muzykami). Grupa gra melodyjny hard’n’heavy z całym dobrodziejstwem tego gatunku – kompozycje były dość przebojowe a wokalista dysponuje naprawdę potężnym głosem. Grali krótko, ale pozostawili naprawdę dobre wrażenie i mam nadzieję, że jeszcze o nich usłyszę. Nowej płyty, która ukazała się na razie tylko w Japonii, a w Europie w lutym, posłucham z pewnością.

Po Crimes Of Passion nastąpiło to, na co czekali – sądząc po ilości koszulek – liczni przybyli tego dnia do Stodoły fani ciężkiego grania: koncert Turbo. Zespół nie zagrał, rzecz jasna, pełnowymiarowego koncertu i z powodu ograniczeń czasowych (mieli godzinę) musiał przyciąć nieco repertuar. Ku mojemu rozczarowaniu, muzycy wywalili z setlisty wszystkie – poza jednym – nowe utwory, nagrane z Tomaszem Struszczykiem, na rzecz klasyki z epoki Grzegorza Kupczyka. Koncert rozpoczęło intro z ostatniej płyty, potem liczyłem na singlowe „Na progu życia” i zaczęto do niego grać wstęp, który… nagle się urwał i poleciał „Niebezpieczny taniec”, jako jedyny reprezentant ostatniego krążka. Szkoda, bo mając możliwość zaprezentowania kompozycji z naprawdę udanego „Strażnika światła” przed szerszym audytorium, grupa postawiła na asekuranckiego „besta”. Sam występ był rewelacyjny – Struszczyk jest bardzo charyzmatycznym frontmanem o bardzo mocnym głosie – bez specjalnego wysiłku wyciągał wysokie dźwięki i gdyby jeszcze na początku koncertu było go słychać…formacja przedstawiła m.in. „Już nie z tobą”, „Jaki był ten dzień”, „Kawaleria szatana cz. 2”, „Kometę Halleya”, „Sztuczne oddychanie” i na finał wspólnie odśpiewane „Dorosłe dzieci”. Turbo zostało przyjęte bardzo gorąco i mam nadzieję, że na „Strażniku światła” dyskografia zespołu się nie zamknie, mimo ewidentnego braku promocji.

Saxon wystąpili w Polsce w ramach trasy promującej ich najnowszy album, “Call To Arms”. Koncert rozpoczął się – podobnie jak płyta – energetycznym singlem, „Hammer Of The Gods”. Energia towarzyszyła muzykom oraz publiczności przez cały występ z przerwą na dwa spokojniejsze momenty. Zespół został przyjęty co najmniej owacyjnie, co z pewnością udzieliło się wokaliście, który zadecydował, iż wyjątkowo zostaną zagrane dwa utwory, których grupa nie wykonuje nigdy podczas jednego koncertu: ”Eagle Has Landed” i – co ucieszyło mnie szczególnie – „Broken Heroes” z bardziej przebojowego okresu twórczości Brytyjczyków. Z najnowszego krążka usłyszeliśmy jeszcze majestatyczny utwór tytułowy, chóralne „Back In 79” ze stosownym refrenem „Show me your hands”, łomocące „Chasing The Bullet” oraz lokujące się między purplowym „Perfect Strangers” a zeppelinowym „Kashmirem” „When Doomsday Comes”, w którego studyjnej wersji gościnnie zaplumkał na klawiszach Don Airey, no ale w Stodole go nie było, i klawiszowej solówki też nie.

Co było poza tym? Przewidywalna, ale jakże miła dla ucha saxonowa klasyka: „Denim And Leather”, „Heavy Metal Thunder”, „Motorcycle Man”, „747 (Strangers In The Night)”, „Never Surrender”, “Solid Ball Of Rock” czy „Strong Arm Of The Law”. Zespół, niestety, ignoruje nieco ostatnie wydawnictwa (poza bieżącym), więc z całkiem fajnych krążków, wydanych w XXI wieku, usłyszeliśmy tylko „I’ve Got To Rock (To Stay Alive)” i „Demon Sweeney Todd”. Z jednej strony szkoda, ale z drugiej jeśli Saxon mają zamiar przyjeżdżać do nas za każdym razem, gdy ukaże się nowa płyta, gwarantuje to różnorodność repertuarową. Z czterech koncertów Saxon, które miałem do tej pory przyjemność obejrzeć, na żadnym nie miałem wrażenia odgrzewania kotleta – oczywiście, największe przeboje muszą być, ale grupa jest na tyle świadoma bogactwa swego katalogu, że wybiera z niego za każdym razem inny zestaw, by nie nudziła się ani publiczność, ani muzycy. Zresztą przy tak świetnie zagranej muzyce nudzić się nie sposób. Orzeł wylądował w Warszawie naprawdę w wielkim stylu.

Wieczorna Praga II

2011-12-09T00:01:00.002+01:00

Nie dość, że się spieszyłem, to zaczął padać dodatkowo jakiś durny deszczyk. Ech, biednemu zawsze wiatr w oczy.

Wieczorna Praga I

2011-12-08T00:01:00.002+01:00

Zdjęcia robione w wielkim pośpiechu (brak czasu), ale z drugiej strony nie mogłem przepuścić okazji, czyż nie?

"Pod siedemnastym cudzołożą!"